*** Эжемдин бадружкеси ***
… Эшиктин коңгуроосу шыңгырап калды. Мен жетип ачкыча тырмак менен тыкылдатканы угулду. Аял киши. Билдим ким экенин – эжемдин курбусу. Ал дайым ушинтет эле. Эмнеге экенин билбейм. Бирок, мага жакчу. Өзүнчө эле визитная карточкадай болуп, ал келгенин билет элең. Өзүмчө эле делөөрүп алчумун. Күтчүм окшойт да анын келгенин.
— Салам, кандайсың?
— Жакшы. Өзүңүз. Келгиле, өткүлө, — деп конокту үйгө киргиздим.
Ал ар дайым ушундай ачык маанайда, позитивдүү жүрөт эле. Неси болсо да мен бир да жолу аны кабагы сумсайган абалда көргөн эмесмин. Мына ушунусу менен ал өзүн өзү курактуу башка аялзатынан айырмалап, мени өзүнө тартып турчу болсо керек. Баарыңар билесиңер го, аял күйөөгө тийгенден, балалуу болгондо эле өзүн таштап, карабай калып кетет эмеспи көбү (баары эмес. Ал эми Элмираже (Элмиш дейт эжем аны) болсо башкача. Турмуш абалы өтө байгер болбосо да өзүнө жарашыктуу кийим, жана жеңил макияж жасап жүрө турган. Балким, ошондой өзүн карап жүргөнүн анын курбусу (менин эжем) башка курбулары менен сө кылганын чет жакасын угуп калганым бар эле – аялдарды билесиңер го – “ой, үйүндө быдыры жок, тим эле кийингени укмуш, тиги-бу”, — депчи. Андай сөздөр мага кызыгы жок болгондуктан кулактын сыртынан кетирчүмүн. Азыр ойлосом, жөн эле көз артышчу окшойт.
Мына, бул жолу да, ал келгенде мен аны уурданып карап шилекейим ага суктанып карап, анын жагымдуу атырынын кере-кере жыттап, жанымдан өткөндөн кийинки чайпала баскан жамбашын байкатпай карап көзүм менен октоп алдым. Ал кезде мен 17 деги боз бала (дейинчи), Элмираже болсо 36 да экен, азыр эсептесем. Сүрөттөй келсем чап жаак, сары чийкил (ак жуумалдын сулуусу), чачын аркасына тыкан кылып байлап алган. Салмагы болсо бир аз ортодон жогору, семиз деп айта албайсың. Дал ушундай типаждагы аялзаты азыр да менин вкусумда, анткени, мамагы, жамбашы силкилдеп, сандары булаңдап турса сонун эмеспи. Жу ушундай табит ошол эжеден кийин менде пайда болдубу – ит билсинби, айтор.
Мен аны келген сайын уурдана карайм. Мен аны суктанып карап атканымды башка бирөөлөр байкап калышынан чочулаганымдан мурда да, ал мени ага болгон кызыгуумду байкап, балким, чатак чыгарып же үйгө такыр келбей коёбу деген коркунуч бийлеп туруучу эле мени. Аны улам көз жаздымымда тартып алуу үчүн ар кандай болгон жана болбогон себептерди ойлоп эле ары бери баса берчү экенмин – тигини тиякка, буну биякка ташып элечи 😊.
Ошол келген күнү ал эжекем экөөсү ашканада чай ичишти. Ашкана тар болгондуктан, терезеге жармашкан үстөлгө алар бетме-бет отура алышпайт эле. Андыктан эжем капталдап отурса, ал эми Элмиш (дей берейинчи эмитен эле) болсо терезени карап, ал эми жамбашы менин көз алдымда мага приз болуп калды. Көк түстөгү шортысы чыпчыйып жармашып, жакшынакай фигурасын бөлүп көрсөтүп мен өзүмчө өрөпкүйм. Ал колун созуп кээде чайнекке, кээде конфетке умтулганда чачы да кыймылдап, — кыскасы 18 жаштагы жигиттин ошол кездеги абалын түшүндүңөр да 😊. Кайбарым тим эле жарылчудай чыңалып алар эле, ал эми чыкыйымды адреналин тээп чыкчудай, кан тамырларым да көөп чыкчу болушу керек. Андай кайф моментти эжемдин мени дүкөнгө жумшаган сөзү бузду.
— Баратам, эже!, — деп башка бөлмөдөн келаткан киши болуп. Туруп калган чочоняны жашырыш керек. Көргөзбөш керек. Алар дагы бир кептин башына киргенде көчөдөгү болгон бакландарды ойлоп, эптеп котоняны чочоня кылып, бир капталга буруп, анан жанына бардым.
003
Эжем жумшаган жакка барып, нанды алып келдим. Аны бел курчоо жерге көтөрүп алгам. Непадам, чочоня туруп кетпесин депчи. Туура эле кылыптырмын. Анткени, Элмишти бет маңдайынан көрүп жүрөгүм катуу согуп баштаса болобу?. Кызарып дагы кеттим болушум керек. Жана аны эшиктен киргизип жатканда байкабай калгамбы же үстүнөн костюм кийип алган беле, эсте жок, бул сапар көргөнүмдө ак футболкачан, болгондо да төшүен жарым-жартылай көрсөткөн. Төшү өтө чоң болбосо да, мен үчүн аябай көркөмдүү көрүндү.. Жука материалды тиреп турат го, чиркин.
— Чай ичесиңби? Жаңы эле демдедим, — деп эжем мени чайга чакырды.
— Жок, ичким келген жок. Анан…өзүм ичем го.., демдем, — деп мукактанып, бирөө мени кармап кала тургансып атырылып чыктым ашканадан.
Эси-учумду жыйганга жана өзүмө келүү үчүн балконго чыктым. Бир жагынан эми.. эмне болуптур – эшикте үп, ысык. Анан ошондой женил кийинип алды да. Такыр эле калың кийинип быкшыбай. Болгону жука маечка и шорты. Пахтадан. Анан да таптакыр эле жылаңач же чулки кийип келген жок го. Бир жагынан болсо мээм жана чочоням болсо Элмиш мен үчүн ошондой кийинип келгендей кабыл алгысы келип, ылдый жактагы балакет такыр тынчтанайын деген оюу жок. Мени көпкө ал жакта “эс алдыра” коюшкан жок тигилер – эки курбу да салкын абага чыгып калышты. Третий лишний болуп алардын жанында кала албагандыктан мен бөлмөмдү көздөй жол алдым. Аркамды карасам Элмиш балкондун рамасына жөлөнүп жамбашын чыгарып ак сандарын булактатып сонун бир позада турган экен – бөлмөгө бараткан жолдон сразу эле “телевизор көргүм келип залдагы диванга шак отурдум дагы теликти күйгүзүп көргөн киши болуп отуруп калдым. Боковое зрение болсо Балкон жакта.
Бир кезде ал бир бутун бир бутуна айкаштыра калды. Мен болбой калдым. Мынчалык жакын аралыктан бирөө байкап коет деген оюу жок аңчылык кылган эмес элем көзүм менен. Чочоняга эч кандай кошумча сигналдар кереги жок эле: ал эми эле туруп алды какайып. А мен болсо бул убакта оюмда Элмишти чечиндирип, анын жамбашына жармашып алгам.
004
(арадан бир канча жыл өттү)
Эжекемдин күйөөсүн башка жакка жумуш боюнча жөнөтүп калышты. Командировкага. Военный кишиники ошол экен. Аялы аны менен кошо кетти. (ии, ойлодуңар, азыр тиги бадружкесин апкелип өлө саят деп; балээсинеби?) Эжем кеткенден кийин анын бадружкеси да үйгө каттабай калды. Ошентип үйдө жалгыз калдым. Кээде универдеги досторум, группалаштарым келет. Кыздар дагы болду. Кээ бир кыздар менен калып түнү менен да сайышып чыккан күндөр өттү (аны эми эстесем өзүнчө жазып берем). Канчалык ошол учурдагы секстер жыргалга жеткизген менен мени баары бир балалык доордогу кыялымдагы аялдын денеси азгырып туруп алды.
Универде деле кыйратып окуганым жок. Жумуш таап алгандыктан окууга тийди-качты болуп барып жүрдүм. Кээ бир экзамен/зачетторду өзүм тапшырганым менен кээсин акча менен, кээсин тааныштар аркылуу жаап жаттым. Кээде сабакка барганымды отметка кылып туруш үчүн деканаттагы приемныйдагы эжелердин бири менен сүйлөшүп, мени сабакка келди кылып отметка кылып жүрдүм. Ал кишим эки ай жок болуп, менин “баргандарым” эсептелбей, декендын өзү чакырды “рингге”. Же сабакка кел, же эмки семестрди предоплата кыл, же больничный алып кел деп. Ооруканаларга барсам задним числом эч ким кылып бербей койду. Бир группалашым, больничный листтин пустоюн печаты менен таап келип, ага мед. Почерк менен менин аты жөнүмдү, “ооруган диагнозумду” жазыш керек эле. Мен же жазсам кармалып калчудаймын.
Ошентип баш катып келе жатсам Элмираже (кошуна үйдө жашачу) подъездинин алдында эки сумке продукты менен туруптур.
Адаттагыдай эле күлүп-жайнайт. Жарашыктуу кийинип алгам. Мен жентилмен болуп, анын сумкасын үйүнө кийирип койгонду сунуштап калдым. Отказ болгон жок. Лифти кашайып (же бактыга жараша болобу ошондо?) иштебей калыптыр.. 5-кабатта жашашат. Сумкени колго алып жөнөдүк ашууну көздөй. Мен алдыда кетип бараткам, бир кезде, 2-кабатта акылдуулук режим ойноп, батиңкемдин боосун оңдомуш болуп эжекени алдыга өткөрүп ийдим. Мына сага вью, мына сага көрүнүш. Жанагы оор сумкалардын оордугу такыр эел билинбей калды го чиркин. Жука юбканын ичиндеги турсийдин байкалганы, кош жамбаштын чайпалганы укмуш го! Тез эле көтөрүлүп бардык. Күшүлдөп алгам. Үйүнө кирдик. Мени ашканага отургузуп, өзү кийим которгону кетти. Отурам тупа обой тиктеп, балкон ачык экен, чыксам сыртта салкын. Күз маалы. Октябрь ортосу го. Балкондогу жиптерде эжекемдин ич кийимдери илинип туруптур. Жүрөк селт деп, коток колт деп кетти го )). Котоктун башына сразу кан жүгүрүп барып, башым айланып, ал тургай колум да саал титиреп кетти окшойт. Мен өзүмдү колго алып кайра кирип келдим ашканага.
— Кел, чайга кара.
— Рахмат. Как раз суусап аттым эле. – Көзүм анын эки алмасына түштү. Оох, Кудай. Рахмат. Сага! Аялзатына ушундай сонун бирдеме берип койгонуңа эркектердин бактысына. Эжем төшкабын кийбеген окшойт. Тим эел ары бери кыймылдаган сайын сонун былкылдайт.
— Менде шорпо да бар. Азыр ысытып берем. Иче гой. Студент деген дайым ачка болушу керек.
— Жо, тим эле койгула, — деп каада күтуп алгам. А так ачка эле болчумун. Курсагым да ачка, башка жагым дагы.
— Кой, ич. Бекер бузулуп кетет. Иштерин, окууларын жакшыбы?
— ммм… негизинен жакшы эле.
— А негизинен эмес болсочу?
— Бир аз иштер бар. Чечип атам.
— Айт, балким, мен жардам бере алат чыгармын.
Эжеме айтпашын өтүнүп болуп жаткан проблемамды айтып бердим. Айтып атып да оюмда анын эмчектерин эзгилеп атам мен шумпай. Ал болсо менин андай манъяктык ойлорумдан кабары жок мага боору ооруп, кабагын чытып угуп, баш ийкеп алган.
— Ммм. Жаман болуптур. Справкаң жаныңдабы?
— Ооба.
— Апкел анда. Азыр бирдеме кылабыз.
Мен коридордо калган папкамдын ичинен кагазды алып келгиче, ал кухняда ручка издеп атыптыр. Кайра келсем ал, бир бутун стулга коюп, ага отуруп алыптыр. Эми анын жамбашын көрө албай калат экенмин ((. Котогум да бир аз жата түштү баштапкы кульминациясынан кайтып.
— Эмне болуп “ооруйсуң”?
— Өпкөнүн сезгениши деп койсок кандай болот? – деп кызарам. Өмүрү тумоологон да эмесмин. – Жөтөлүмүш болуп коем да 😊
— Жакшы ой экен. Бирок, анализдерди, рентген сүрөтүн да сурап калышы ыктымал. Алар сенде жок да?
— Жок..
— Көрдүңбу? Демек, план “Б”, — деп телефон алып бирөөгө чалып калды. Кыска эле суйлөшүп кайра келди. Ким менен сүйлөштү, эмне жөнүндө сүйлөштү мага табышмак бойдон калды.
— Барагыңды калтырып кой. Эртен ушул убакта кел. Даяр болуп калат. Алып кетесиң.
— Рахмат чоң.
— Азыр эрте рахмат айтуу. Тамак ич
— Жо, ичтим. Барайын.. Сиздин да убактыңызды алдым.
Аны менен тез коштошуп кеткени шаштым. Үйгө келип эле диванга сулк куладым… түшүмдө болсо Элмира эжени ушундай бир озондотуп, онтотупа, эмчектерин эзгилеп, тиштегилеп, анын акышына кулагым тойбой, котоугм болсо чылпылдагам амга кирген сайын күч алып, сигип чыктым. Эртең менен турсам, турсийим булганып калыптыр. Жуунуп, чай-пай ичип “окууга” жөнөдүм. Азырынча справке бутө электе прилежный студент болуп турайын деп. Отчисление болсо атам-энем башымды жөн эле жулуп алат.
Эртеси болжошкон маалды бардым үйүнө. Адаттагыдай күлүмсүрөп тосуп алды. Куру кол барыпмын мен кемпай. Халат кийип алыптыр. Андан булактап мамактары көздү сүйүндүрөт.
— Чечтик сенин маселеңди. Бир тааныш доктур жасап берди. Сен “бронхит болуп оордуң”. Түшүндүңбү. Деструктивн.. дейби, обостренный дейби, айтор, бронхиттин өтүшкөн түрү. Айтмакчы, сен бланкты кайдан алдың. Жасалма эмес , чыныкый экен.
— Так, бир дос таап берген. Тааныштар аркылуу.
— Ладно. Мындан ары сабактарга барып тур. Баары бир өзүңө керек. Все таки сенин келечегиң.
— Албетте. Мен сизге же тиги таанышыңызга эмне карыз болдум?
— Ай тентек десе. Жакшы оку. Ага эч нерсенин кереги жок. А… мага болсо.. өзүң ойлонуп көр.
— Бир кафеге коноктоюн. Азыр десеңиз азыр.
— Ой, мен тамашалап койдум. Тим эле кой.
— Коюнуз эми. Жок дегенде коробка шоколад алып берейин. Жакшы көрөсүзбү? Азыр дүкөнгө тызылдап барып келе коем.
— Кереги жок. Мен азыр бир жакка шашып аткан элем.
— Мен чын көңулдөн…
— Жөн кой. Бири бирибизге жардам берип турбасак адам атыбыз өчпөйбү. Менин деле балким кийин сага күнүм түшүп калаттыр. Ошондо бир ажатты ачаттырсың, балким.
— Албетте. Сиздин кызматыңызда болом.
— Сөзүңдө тур. Макул. Барагой мен бир жакка кетишим керек эле.
— Хорошо… кетип атам.
— Ай, номеримди жазып ал. Эгер тиги справка бирдеме болуп калса, тез чала кой мага.
— Аа ооба, ооба. Номериңиз кандай эле?
— Жазып ал: ноль жети жүз ………. ….. ……
Мына ушинтип номерин алган элем.
Ал эми ал берген справка деканатта ишке жарап, менин барбай жүргөндөгү НБларымды жаап кетти. Аны айтсам, эжекем менден беш бетер сүйүнүп мени куттуктады. Эми этек-башымды жыйып жүрүүнү айтты кеңеш кылып. Мен “ии”, — деп баш ийкегеним менен анын этек-башын кантип ачсам деген жаңы ойго түштүм.
Кез-кезде смс жазып коюп турдум. “Картөшкөнү кантип кууруу керек?”, “Кир жууганда отбеливателден канча кошуу керек” деген сыяктуу чарба жумуштары менен. Тим эле сөздү алыстан баштаган стратегмин го мындайда. Ал жооп берип, кеңештерин бир гана мен сураган маселенин айланасында эле берип жатты. Кез-кезде бир аз чектен чыгып, анын иштери, ден соолугу, эмне кылып жаткандыгы тууралуу сурап коем. Анда да бардык суроолорго чеги менен жооп берет. Же мен көрүнбөгөн бир чек арадан өтө албайм, же ал повод бербейт, айтор, ушундай бир өзүнчө эле “холодная война – 2” жүрүп атты эки гроссмейстердин ортосунда. Аял киши сезгич болот эмеспи, менин кыйшаңдагандарымды эбак эле сезгендир…
Бир жолу, балдар менен бир аз сеп эткизип келип, шерденип анан смс жазып жиберип жатпаймынбы. “Сиз менин оюмдан чыкпайсыз: кечкери эле сизди ойлой берем, эмнеге мынча мени кыйнайсыз? Жакшы көрөм, сизди эңсейм, чачтарыңызды сылап жаткым келет ж.б.у.с.” (ии, бетимдин беш териси). Жиберип алып уктап калыпмын. Ойлоп көрсөм колдон келгени ошол эле болучу да. Эртең менен турсам смс келиптир “Экөөбүз сүйлөшүп алалы. Бүгүн саат ондорго”… Калтыраган колдорум менен, тамагым кургап жооп жаздым “Болот. Ондорго”. Делебем козголуп чыкты. Ваннага кирип эжекемди элестетип анаконданын жайын жай алдырдым 😊
Эшиктин коңгуроосу чырылдады. Бутумдун бар экенин сезбеген абалда туруп, денемди бир аз калтырак басып барып эшикти ачтым. Азыр бир башкача сүйлөшүү болот деген ойдо.
— Уксаң, Даке… Мен сени аябай жакшы түшүнүп атам. Али бойдоксуң.. Балким, кызың дагы жоктур. Гормондор да ашып-ташып атат. Балким, мен сага повод бергендей көрүнгөндүрмүн. Бирок, мен деген күйөөсү бар аялмын.
— М.м.м.м.м (мукактанам го) кечиресиз, — кызарып да кеткем.
— Эч оюңа алба. Сен али жашсың. Бул куракта кечкери эле каалай дагы берсең керек. Эркек болбогондон кийин билбейсиң да. Бизде, аялдарда, башкача, кийинчерээк келет (деп кыйытып койду).
— Сиз мага жагасыз. Илгертен эле сизди ойлоп такыр оюмдан чыкпай койдуңуз, — өзүмдү колго алып, сөздөрдү (даярдап алгам) чуурутуп баштадым. – Сизден смс келген сайын сүйүнөм (Аялдын кулагы ишке жарап кетти. Анын жүзүнөн жылмаюу жана өзүнө ыраазы болгондой мимикалар байкалды. Мен ан сайын шердене түштүм)… Ооба, сиз айтканда, менде дайым сизди ойлогон сайын каалоо пайда болот. Ал тургай баягыда сиздикине барганда бир турсийиңизди ала келип, ошону карап, сизди элестетип дрочить этем (десем, эле эжекем бетин басып, кызарып кетти).
— Вай, чечеееек. Ошо, сары турсийимди издеп таппай калдым эле. Көрсө ишке жарап жаткан турбайбы биякта… деп каткырып күлүп, кайра мени оңтойсуз абалга түшпөсүн дедиби, күлгөнүн токтотуп, мага жалооруп карап:
— Ииий, байкушум десе, келчи кучактап коёюн, — деди.
Мына ушул жерден баары башталып кетти. Менин чогулган эңсөөлөрүм ишке ашып, эжекемди кучактап, өбүшө кеттик. Ал дагы ушуну ойлоп келген бейм, денеси титирек басып, менин ансыз да ысык өбүшүүлөрүмө жооп кылып, тили менен менин тилимди күрөштүрүп, ошол кезде мен анын халатын шашкалактап чечип, эмчек кабынын сыртынан тирсийген мамактарын кармалап кирдим. Котогум болсо эбак эле туруп бойго даярданып алган.
Ал да эми уялбай денеге дене жабыша түштү. Оозубуз чапталышып, менин колдорум болсо анын жамбашын апчып атат. Адырда атырылып барып карт жолборс күлүк кайберенге жетип назик денесине тырмагын батыргандай эле апчыдым го, чиркин. Элмишже бул маалда мени менен жан-алы калбай өбүшүп, тилимди соруп атты. Колдору менен мойнумдан бекем кучактап, “Жаным менин, эзчи мени, кумарымды кандырчы… көптөн бери боло элекмин, мен сендикмин”, — деп жана эле периште болуп аткан эжекем, дене кумарына берилип, ачыла түштү. Мага андай нерсе жага бербей калды.
Жинсы шымчан элем. Билесиңер да андай шымдан, коток кургур ойгонуп кала турган болсо кең дүйнөң тарып кетери. Байкушум жакшы эле кысылып, кыйналып чыкты. Ага болбой адатымча аялды эзип анан төшөккө киргизериме салып болбой эле эжекемди кучактан мойну башынан өпкүлөп аттым. Колдорум болсо өздөрү билген, өздөрүнө жаккан жактарда саякаттап жүрүшөт – бирде жана чайпалып көздү күйгүзгөн жамбаштарды капшыра кармап жыргаса, бирде гүлдүү халатты үзүп чыкчудай болгон делебе козголгондуктан өлчөмү чоңоё түшкөн кош мамактын улам бирине өтүп мыжыга кармап атты.
Асанкалый ырчы ырдагандай “бир бетин өпсөм бир бетиң калат” болуп бир эмчегин мыжыксам бир эмчеги калат. Сол эмчеги чоңураак экен. Кулактын көнчүгүн назик тиштегилеп кулагына ысык демди жибергенде, Элмишим такыр эле болбой калды: “Ах, жаным, арстаным менин, менин бир ыраазы кылып кумардан чыгарчы…” – деп жалынып-жалбарып ал да колдору менен менин жамбаштарымды кармагылап атты. Бир колу курумду чечип, шашкалактайт. Ошондуктан, мен да жай-баракаттыкты токтотуп чабуулга өттүм, халаты жеңил чечилет экен. Халаттын ичинде эмчек капты айрып ийчүдөй илинип турган эмчекти көргөндө өзүмдү токтото албай, эңкейип эле эмчегин чыгарып соргулап кирдим. Ал кезде эжекем шымымды чечүүгө үлгүрдү. Дагы да болсо ашканада элек. Уголоктун бир четинде турабыз. Эзилишип, сорушуп. Шым чечилди, анын халаты жерде жатат. Мен лифонун артынан опытка салып бир кол менен чечип, эмчегинин үрптөрүн коомай тиштегилеп кирдим. Бир колум менен колготкинин сыртынан жанжерин сылагылап аттым. Канчадан бери аңги-коток көрө элек ам сууланышып калыптыр. Колготкисин айрып жибердим… Ал болсо бирде артка, бирде алдыга умтула менин ташактарымды катуу эле кармап атты. Жагат окшойт жумурткаларды санаган. Акырын кулагына шыбырадым:
“Жаным, ал жакта 2 эле жумуртка”, — десем күлүп ийди. “Ошону түгөлдөп коюп атам, жанатан бери ишке өтпөгөнүңдөн”, — деп намыска тийди. “Ишке эле өтүш керекпи?!” – деп туруп шарт эле аны тоңкойтуп туруп турсийин шыпырдым да кайбарды алоолонуп от-найза күтүп аткан жыргал үңкүрүнө сүңгүтүп жибердим. “Ахххххххм” деген узакка созулган бир чети ыраазылыкты, бир чети магдырагандыкты билдирген онтоо кулагыма жага түштү. Негизи эле төшөктө эч уялбай, болгон, сезгенин билдирген жакшы го. Ошондон да коток күч алат. Кээде көпкө сикпей жүрсөм андайды укканда запаста жүргөн уруктар атып да кетет. Бирок, бул сапар аттырган жокмун. Ошол абалды 10 мүнөткө жетпегендей убак кактырдым. Ал да тажрыйбалуу да кантсе да, белин болушунча ийип, жамбашын менин кайбарыма сонун кылып тосуп берди. Көз сүйүнткөн кош дөбөчө, даңкайып алдымда ак булаланып улам сиккен сайын силкилдеген жамбашты чаап-чаап коём. Аялга кандай экенин билбейм, мага деле эч кандай пайда-зыяны деле жок – болгону порнодон көргөм, мүмкүн ага жагаттыр, ал эчнерсе дебей улам жамбашын мен жакты көздөй шилтеп коюп атты. Балким, ал амына коток киргенге эле өзүн жоготуп, ал тургай жамбашын кызарта чаап атканымды деле сезбегендир…
өтө узун болуп кеткен жокпу?
уландысын да жазам, кааласаңар
кыздар, скучно болсо t.me/jigit312 телеграмга жазгыла ))
