Адашып кетчудой болуп 1-бөлүм
Назигим акырын издеп баштады 2-бөлүм
Назигим мн болгон Москвадагы акыркы тун 3-бөлүм
Назигим менен акыркы жолугушуу 4-бөлүм
Назигим кайра табылып…
Саламатсыңарбы, окурмандар! Көптөн бери жазганга убакыт болбой, эми колум тийди. Жогорудагы ссылкаларда, тээ 2017-2018-жылдары Назигим мн болгон окуяларымы жазган болчумун. 2025тин май айы….
***
Негизи, инстаграмга көп кире бербейм. Бир күнү, зериккенден барактап отурсам, “Возможно, вы знакомы?” деген жеринен, аппак көйнөк кийип, тулку-боюн көрсөтүп түшкөн кыздын сүрөтү чыгып калды. Негедир, профилге баш бактым. Сүрөттү чоңойтуп карасам, Назигиме окшош. Башка сүрөттөрүн карап баштадым. Дал өзү! Эч соцтармактарга кирбейт болчу деп бир эсе таң калып койдум. Байкашымча, Кыргызстанда эле. Кичинекей бизнес баштап алгандай. “Той, юбилей жана сиздердин бардык жакшылыктарыңыздарга заказ алабыз! Выпечка! Торты на заказ на любой вкус!” Кыскасы, тойлорду тейлеген бизнес. Жакшы эле оборот алып калгандай. 15 миң ашык подписчиги бар. Демек, жашоо-шартын жакшыртыптыр.
Бул кезде, мен Ошко кайтып, курулуш боюнча фирма ачып, тендерлерге катышып, жашоо-тириликке жете турган каражат иштеп калгам. Үйлөнүп, 2 балам бар. Аялым сулуулук жагынан, Назигимен кем калышпайт. Төшөк маселесине келгенде эле кача берет. Ар күнү ар шылтоо. Жаңы үйлөнгөндө, акырын тарбиялап алам го деп ойлочумун. Жок, андай болбойт тура, табиятынан темпераменттүү болбосо. Кээде, бир апта бою секс жок жүрүп калам. Айрыкча, балалуу болгондон кийин, балдарды уктатымыш болуп, же дагы бир үйдүн тирилиги мн алек болуп кача берет. Нарагында каалоосу болбосо деп, мен да унчукпайм. Мага койсо, күндө бир маал эзилишип турсак… Кыскасы, темпераментибиз дал келбейт.
Эч ойлонбостон:
– Саламатсызбы? — деп жазып койдум да, чыдамсыздык мн жооп күтүп баштадым. Кийинки күнү башка профилден жооп жазды:
– Саламатчылык…
Бул профиль өзүнүкү экен. Жүрөгүмүн соккону тездеп, эмне жазышты билбей туруп калдым. Анткени, издебейм деп өзүмө өзүм сөз берген элем. Бирок, Назигимин сүрөттөрүн көргөндө токтоно албадым…
– Кандайсың? Менимче, бизнес-вумен болуп кеткенсин го, э?
– Аай, брат! Сиздин профилди көрүп жүргөм. Бирок, кимибиз биринчи жазаар экенбиз деп аткам. Ооба, бир аз аракеттенип жаткан кезим. Оору-сыркоодон алыссызбы? Дениңиз сакпы?.
Чын жүрөктөн сурап жатканы байкалып турду.
– Баары жакшы. Өзүңөр?
– Өзүм элемин…
– Күйөө бала кана?
– Россияга кеткен боюнча, 1,5 жылдан кийин өлүгү келди. Ичип, токойдо калып кетип, өлүгүн кар кеткенде табышыптыр. Атам, жашоо өзүңдүкү, өзүң каалагандай шарт түзүп жашай бер деп, киришпеди.
– Ошондо, Жалалабадда калып калдың?
– Жанагы оорукчан кайынежемди таштап кете албадым. Аны караганча, ушул иш мн алекмин.
– Үйлөнгөндүрсүз?… — деп жазды, кыйладан кийин.
– 2 балалуу болдук…
Айтор, бир кыйла баарлаштык. Ватсап номерин алып, ошол жактан жазышып баштадык. Жашоого болгон көз карашы позитивная болуп калыптыр. Кантсе да, акча адамдын маанайын жакшыртат эмеспи. Ошентип, мамилебиз кайрадан жанданды. Кол бошогондо эле жазышып баштайбыз. Он күндөй убакыт өтүп калганда, как раз Жалалабаддан ремонт садикке заявка таштаган болчумун. Ошол одобрение болуп калды.
Осмотр объектке жөнөп калдым. Заодно, Назигиме жолуга келем. Бирок, ага айтпадым. Ал жерден чыкканымча, саат түштөн кийинки 3 болуп кетти. Назигиме чалдым. Чалашып сүйлөшө элек болчубуз, тек гана жазышып жатканбыз. Узакта алды:
– Алло…, — үнүнөн толкунданып жатканы байкалды.
– Силер жакка келип калдым.
– Ай? Айтпай дебей элеби?
– Убактым болуп калабы, болбой калабы деп унчукпагам.
– Ошентсе да, аллё-маллё деп коёт да, братым.
– Аллё-маллё…
– Жинди элесиз да. Жарым саатта байланышсам болобу?
– Макул. Башка айлам жок. Күтөм.
Бир саатка жакындап калганда чалды да, турган жеримдин адресин сурады. Тез эле жетип келди. Кыз, электромобиль айдап алыптыр. Чындыгында, аябай сүйүндүм, жашоо шартын жакшыртып алганына. Эми, акча кармаган аял ажарына чыгат эмеспи! Ажарына чыгып, чачты адатынча, жая таштап, суйкая сулуулугу ашып, бели мурункудан да ичке тарта түшкөндөй, жамбашы тырсыйып, джинсы шымын жарганы турат. Мен машинемен түшүп, очкимди түздөп, машинеге жөлөнө, колуму алмаштырып туруп калдым.
Ал да машинесинен түшүп эле очкисин көзүнө түшүрө салды. Маралдай маңкая басып келе жатканы эле башкача, карачы! Чачтарын шамал желпип, аны чогултуп бир жак желкесине баса, мени тик карай албай, уялыңкы тарта, эки жакты уурдана карап, кыпкызыл эриндери бир жагына кыйшая жылмайып жакындай берди. Мен да, көзүмдү албай карап тура бердим. Бир аз аралыкты сактай токтоп:
– Кандайсыз? — ничке, аппак колдорун суна берди. Колун кармадым да, бир колум мн очкисин алып, өзүмө жакын тарта бердим.
– А-ай, мынча сүрдөтөсүз…, — деп, наздана, кумарлуу көздөрүн ала качып, тартыла берди. Чындыгында, сүрдөп атты.
Очкими көтөрүп, көздөрүнө тигиле карап, бир саам турдум да:
– Назигим, мына кумарлуу көздөрүңү сагындым…, — дегенимде эле, кучагыма бой урду… Бүлкүлдөп ыйлап баштады. Менин да көзүмө жаш тегеренип, сыга-сыга кучактай, эки жакка теңселип тура бердик. Жыты буркурап, баягыыы, Москвадагы өткөргөн бактылуу күндөрүбүз көз алдыма жылт-жулт тартыла кетти. Канча турдук, билбейм. Убакыт токтоп калгандай, сыяктанды.
– Ушинтип тура берелиби? Бир жагына жылалы? — эңкейип, акырын сурадым.
– Не-а, — кылыктана, кадимки атасына эркелеген кичинекей кыздай, башын тез-тез чайкап, кучагымда көшүлүп турду, мурдун шор тартып коёт дагы. Андан бетер элжиреген мен, чачынан жыттай, чекесинен сүйүп койдум. Тооба кылдым, биз мынтип сезимдерибиз мн алек болуп атсак, коток жаныбарга эмне бар дейм да!? Зыңкыйып, Назигимин киндигинен ылдыйраагына такалып алган.
– Ай!? Братишкаңыз кантет? — деп, жаштуу, ошол эле учурда кубанычтуу көздөрү мн мени карап күлүп калды.
– Бир жерге барып отуралы. Пока, братишка жүгөнүн үзүп кете элегинде.
– Азыр, анда. Телефонуму таштапмын машинеге, сизди көрүп өзүмү жоготуп, — деп, машинесине жөнөдү. Артынан суктана карап турдум. Негизи, менин кыялымдагы идеалдуу аял да, карачы!
Менин машинем мн, Назигим айткан тынч кафеге жөнөдүк. Жолду ката, телефондо сүйлөшүп, иши боюнча бир нерселерди бирөөгө дайындап баратты. Ичимден, чын жүрөктөн кубанып, мен бараттым. Иштери жакшы эле жүрүшүп атыптыр. Ушул жактан ырыскы таап, чет өлкөгө чыкпай жашоо-шартты жакшырткан кандай жакшы!
Кафешкага кирип отураарыбыз мн, Назигим жаныма жабыша отуруп колтугума кирип алды. Көпкө сүйлөшүп отурдук. Жети жыл аралыгында башынан кандай окуялар өткөнүн төкпөй-чачпай айтып отурду. Ушул аралыкта мени күтүп, сагынып, кандай азап тартканын, канчалаган мен-мен деген жигиттер артынан чуркаганын, менин акыры бир күн жолугуп калаарыма ишенип жүргөнүн ыйлап айтып отурду. Желкеме башын коюп, менин жолукканыма ишене албай турганын айтып кучактап-кучактап алат. Кайтаарда, Назигим бир жакка алып кетет деп үмүттөнүп калган го:
– Менин машинеми үйгө таштап коёлу, э — деп калды. Мен жылмайып, кучагыма тартып, чекесинен сүйдүм да
– Кел, мындай кылалы, эгер макул болсоң. Сен өзүңө жакын бир досуңу айт. Мен бир досуму айтайын. Чогуу молдокеге барып нике кыйдыралы, — суроолуу карап калдым. Бир чекитти карап, ойлонуп отуруп калды. Бир кезде:
– Макул, мен каршы эмесмин. Бирок, ата-энеме бир ооз айтышым шарт. Алар уруксат беришет. Ошентсе да, бир ооз айтканым жакшы, — чечкинсизденип, дагы бир нерсе айта албай, колдорун ушалай отуруп калды.
– Албетте, ошентебиз. Чогуу барабыз.
Ушуну укканда жандана түштү да, мени жалт карап:
– Жаным менин, ушул мүнөзүңүз жагат да, — деп мойнума артыла, дагы кучактап алды.
Көздөрүнөн коток каалап жатканы көрүнүп турду. Акырын кулагына:
– Сигишелиби?, — десем:
– Мхм, — деп, башын тез тез ийкегилеп жиберди, көзүн бышык жумуп.
Ал жерден Назигимин машинесине бардык да, ээрчишкен боюнча сүйлөшүп койгон суточный тарапка айдадык. Ал учурда, кечки 9дан өтүп калган болчу. Жолдогу дүкөндөн кымбат бир коньяк алып алдым.
Комнатага кирээрибиз мн, Назигим:
– Мен душка түшүп чыга калайын, — деп душка кирип кетти. А мен болсо коньяктан үчтү көтөрүп салдым. Кыйладан бери ичпегенге, дароо тепти. Аңгыча, Назигим душтан сүлгүнү көкүрөгүнө оронуп чыкты. Мен чайканып чыксам:
– Жаным, коркуп атам, — десе.
– Не, кыздыгыңы жоготуп албайын деппи?
Күлүп:
– Ооба, жиндибайым. Кыйла жылдан бери жатпай жүргөнгөбү? Билбейм, — ийинин куушуруп, бечара болуп кроваттын үстүнө отуруп алыптыр.
– Коньяктан бирди алып жиберсен, мүмкүн жазылып кетээрсиң?
– Не-а. Ичким келбей атат, — деп, мурдун чүйрүп койду.Жанына отурдум да, бешенесине түшкөн чачтарын жылдыра берип:
– Анда, жөн гана кучакташып жаталы, э?
Башын ийкегилеп, көкүрөгүмө башын коюп, колу мн сылап жатты да, акырын колун коток жакка жүгүрттү. Козголуп баштаган котогуму кармалап, көкүрөгүмөн өпкүлөп, аракетин баштады. Башын өзүмө тарттым да, соруша баштадык. Назигимин, жыты, денесинин жумшактыгы, ийкемдүүлүгү башкача да! Көкүрөк ылдый өпкүлөп, андан киндигиме түштү да, катып турган котогума жетти. Тилинин учу мн учун айландырып коюп, оозуна терең матырды. Мен да, анын көтүнөн кармалап, бир аз жүнү өсүп турган амын бармагымын учу мн укалап, акырын клиторуна бетип укалай баштадым. Назигим андан бетер көшүлүп, ээрип, ырахаттанап котогуму соро баштады, аппак назик бармактары мн мыжыга кармап алып.
Шилекейи тукум ылдый куюла баштады. Бир бутун үстүмө ашырдым да, 69 поза кылып, амын жалай баштадым.
– Охх-х, жанымммм, — дей салып, котогуму тиштегилеп, соргулап жатты. Тилим мн клиторун ойнотуп, акырын соруп койсом:
– Ааа-ай!, — деп назик кыңшылай титиреп алды. Шап тура калып, барып коньяктан экини удаа көтөрө салып келди да, үстүмө минди. Котогуму кармап, амына туштай берип:
– Чоңойтуп салгансызбы, не? Колума батпайт го, ыя?!, — демиш болуп, амынын сыртына ары-бери ойнотуп жатты. Көл-шал болуп эзилип турган амына туштап, өтө аярлык мн отурду. Чындыгында, ал жагы тарая түшкөндөй. Кысылып барып, учу “былт” этип кирип кетти. Назигим бир кашы чимире, кабагын түйүрүп, оозун чооң ачып:
– Аай-ииий!, — деп, менин эки билегими мыжыга кармап, акырын толук отура берди. Мен, тек гана жамбаштарын мыжыгылап, өзүнө тим койдум. Өзү каалагандай ырахат алсын. Акырындан ритмди тездетип, кыңшылаган үнү да катуулап, сигише баштады.
– Охх, жаныммм, ушул ырахатыңызды күтүп, жети жыл жүрдүм го-о, — деп сүйлөнгөнчө сигише берди. Мен өзүмө тартып, мамактарынан соргулап, көтүн бышык мыжыгып алып, астынан чапылдата бердирип баштадым.
– Жаным, жаным, жаным!…, — деп барып, үнү жоголуп кетти да, амынан котогуму суура салып, үстүмө шаррр-шарр сквирт аттырып жиберип, кыңшылап, титирек басып жатып калды. Буралып туруп, үстүнө чыктым да, шалактап жаткан эки бутун бириктирип бир колум мн кучактап алдым да, бир колум мн желкесинен кармап алып, чапылдата ура баштадым. Москвадагыга караганда, жамбаштары чоңоё түшкөндөй, эмчектери да колго толо болуп.
– Мынча эле кордойсуз-з, а? Мынча эле зордойсуз?, — деп, алдымда туйлап жатты, торго түшкөн балыктай. Эч нерсеге карабай, чапылдатып сиге бердим, сиге бердим. Бир кезде:
– А-айййй!…, — деп чыңыра бултаңдап, дагы сквирт аттыра салып, онтолоп, титирек басып, чала өлгөн жыландай жыйрала жатып калды, узун чачы желкесине жабыла. Акырын артына жаттым да, чачын бир жакка жыйнап, желкесинен өпкүлөп, жамбашына чаап койдум.
– Ай, тийишпей туруң мага, — деп, өрөпкүгөнүн баса албай жатты, энтигип.
– Жаным десе, сен үлбүрөп жүрсөң эч ким ойлобойт, мынча катуу сигишээриңди. Ушу ырахатты, жети жылдан бери эч ким бере элек болчу, — деп, жетине албай өпкүлөй бердим.
Уландысы бар…
