Айпери менен болгон окуяны жазып кетейин, Айпери менен жазында тааныштым. Истаграм аркылуу интернет. Мен ата-энемдин эмгегинин аркасында Бишкекте төрөлүп, ушул жакта чоңойдум. Ал болсо Кыргызстандын чакан шаарларынын биринен болчу.
Ошол жаздагы түндөрдүн биринде көңүлүм чөгүп, уйкум келбей төшөктө телефон карап жаткам. Социалдык тармактагы досторумдун тизмесин барактап отуруп, көптөн бери сүйлөшпөй калган Айперинин баракчасына көзүм түштү. Бир кезде интернеттен таанышып, бири-бирибизди достукка кошконубуз менен, андан кийин дээрлик байланышпай калган экенбиз.
Кеч болуп калганына карабай ал дагы эле онлайн экен. Кимдир бирөө менен сүйлөшкүм келип тургандыктан, ага жаздым. Таң калычтуусу, ал дароо жооп берип, үн аркылуу сүйлөшүүнү сунуштады. Жумшак үнү менен мени кунт коюп угуп, жөнөкөй гана: «Сен жакшы адамсың. Баары жакшы болот», — деп сооротту. Ошол сөздөр мага чоң дем берип, көп өтпөй уктап кеттим. Ошентип, биздин баарлашуу башталган. Уландысы бар. Кыз келиндер тартынбай жазып койгула калганын өзүм алып кетем.
2025-жылдын жай айлары эле. Алдыда окуу, жумуш жана ар кандай түйшүктөр күтүп тургандыктан, бир аз эс алып келүүнү чечтим. Туугандарым жашаган Бишкекке жалгыз барып келүүнү пландадым. Бул тууралуу Айпериге да айтып койдум. Жолугууга чоң деле үмүт арткан жокмун, анткени ал башка аймакта жашачу. Бирок телефон аркылуу сүйлөшүп турабыз деген ойдун өзү мага жагымдуу сезилди.
Бишкекке жеткен күнү эле жергиликтүү SIM-карта сатып алып, ага чалдым. Ал үнүмдү тааныганда кубанганын жашыра алган жок. Ошол учурдан тартып дээрлик күн сайын сүйлөшүп калдык. Башында жөн гана достук катары башталган мамилебиз акырындап бири-бирибизге болгон жылуу сезимдерге айлана баштады.
Бир күнү кечинде борбор калаанын көчөлөрүндө сейилдеп жүргөнүмдө Айпери телефон чалды. Ал күтүүсүздөн бир нече күндөн кийин Бишкекке келерин айтты. Ошол замат жүрөгүм катуу согуп, эмне дээримди билбей калдым. Бир гана нерсени түшүндүм — бул жолу сөзсүз жолугушубуз керек эле.
Күтүү ар бир мүнөттү сааттай, ар бир күндү бүтүндөй жумадай сезилдирди. Акыры жолуга турган күн келди.
Экөөбүз шаардын көчөлөрүн узак кыдырып, көпкө чейин сүйлөштүк. Көп жылдан бери тааныш адамдардай эмес, жаңыдан бири-бирин ачып жаткан адамдардай сезилип турдук. Кээде унчукпай басып, кээде каткырып күлүп, бири-бирибизди жакындан таанып жаттык. Кол кармашып басканыбыздын өзү экөөбүз үчүн өзгөчө сезим тартуулады.
Кеч кирип калганын байкабай да калыппыз. Коштолордо Айпери мени акырын кучактап, жылмайып карады. Ошол көз ирмемде анын көздөрүнөн көптөн бери айтылбай келген жылуулукту байкадым. Экөөбүз акырын гана өбүшүп, кайрадан жолугушабыз деген үмүт менен эки башка жакка жөнөдүк.
Экөөбүз Бишкектин көчөлөрүн кыдырып, көпкө чейин сүйлөштүк. Айпери акыркы жылдардагы жашоосу, ийгиликсиз никеси жана башынан өткөргөн кыйынчылыктары тууралуу айтып берди. Мен аны кунт коюп угуп, убакыттын кандай тез өткөнүн ойлоп бара жаттым.
Саат түн ортосуна жакындаганда шаар акырындап тынчый баштады. Мен аны такси менен үйүнө чейин узатып бардым. Кире беришке жеткенде Айпери жылмайып:
— Компьютерим бир аз туура иштебей жатат. Карап берип кетесиңби? — деди.
Батирге киргенден кийин анын компьютерин текшерип көрдүм. Маселе программалык камсыздоодо экен. Аны оңдоп жатканымда Айпери акырын жаныма келип турду. Экөөбүздүн көз карашыбыз кайрадан кезигип, көп жылдан бери айтылбай келген сезимдер кайра жанданды.
Ошол түнү биз…….
Уландысы бар.
