3-бөлүк.
Көпкө сүйлөшүп жаттык. Күйөөсү Дастан менен жогорку окуу жайда таанышкан экен. Дастан окууну бүтүп, бул 2-курста окуп жатканда ала качып келе берген тура. Андан бери 3 жыл өтүп, уулдуу болушуптур. Контракт төлөбөгөндөн улам, муну окуудан четтетишиптир. Дастандын айлыгы аз болгонунан улам, ишин таштап Россияга кеткенине 8 ай болуптур.
– Ал жакта поварлыкка ишке кирип алган. Ушул аралыкта бир эле сүйлөштүк, шаарга барган сайын IP-телефонияга кирип чалам, өчүк. Же башка номер алып алганын билбейм. Кайын атамдар да кыжаалат, — деп агынан жарылды.
Ооба, ал кезде, ал жакка баргандарга кыйын кезең болчу эле го.
Ошентип, Нази экөөбүз эч ким жок жерде, бири-бирибизге тийишип, кармалашып, анча-мынча чапталыша калып соруша кетип дегендей, байлана баштадык.
Бир күнү эрте менен аткана жакта жүргөм. Нази шыпылдай басып кирип келди. Күлмүңдөгөн көздөрү ойноктойт тим эле, от чачып. Кирип эле, эшикти жаап:
– Алиш аке, бирди берип салыңызчы ушул эле жерде, — десе болобу.
– Ой, бул жерде кантип болсун?
– Сиз болтурасыз, каерде болбосун. Түнү мн DVDден секс көрүп чыккамын, жиндидей болуп. Суум куюлуп, болбой калдым, — деп эле, назик колдорун моюнума ороп, өпкүлөй баштады.
– Аа-а, Эркин акелер…
– Аларды жылдыкка узатып келдим.
– Кийимдерим ат жыттанып…
– Сарайда кылган, качантан берки кыялым, — деп эле, кайбарымы шымдын сыртынан сылагылап, онтолоп, өпкүлөп адамды шаштырып баштаса. Ичимден:
– Мейли, өзүңдөн көр, — дедим да, колумдагы бешиликти ары ыргытып, соруша баштадым, жамбаштарынан, мамактарынан кармалап. Этегин көтөрүп, акырын жан жерине кол жүгүртсөм, ал жагында эч нерсе жоктой, колум ыссык жан жерине урунду. Аңгыча болбой эле:
– Атайын сиз үчүн моондай кылып алдым деп, — халатынын этегин көтөрүп, ары карады. Кара колготкисин жоон сандан өйдөрөөк кылып кыркып, өйдө жагын жылаңач эле халатын кийип алыптыр. Ажары төгүлгөн Назиме ушунчалык жарашыптыр, кайбарым заматта зиркилдеп туруп калды. Устунду кучактаттым да, кайбарымы чыгарып туруп, аста жан жерине сойлоттум. Чындыгында, сууланышып даяр экен. Учун салганымда эле, өзү мен жакка көтүн түртүп жиберди эле, гылт этип кайбарым сүңгүп кетти. Аппак жамбашынан кармап алып, акырын ишти баштадым. Ажарлуум, мурдунан кыңшылап, устунду кучактап, буттарын бир аз тайтайта туруп берди. Ар бир түрткөнүм сайын устундан ылдый карап агып баратты, жамбашын мага тасырайта тосуп. Ошол кездеги алып жаткан ырахатты сөз менен жазып жеткире албайм.
Халатынын этегин түрө кармап алып, чапылдата сигип жаттым. Акыштаган үнүн катуу-катуу эле чыгарып, кыңшылап жатты. Жан жери ушунчалык жагымдуу болуп майланышып калган экен, менин чоң кайбарым да толук кирип-чыгып атат. Кайбарымды толук матырдым да, жамбашына чаап-чаап жибердим эле:
– Аа-аййй!…, — деп чыңырып отура калып, сийип-сийип жиберди, байкушум. Далысынан сүйөгөнгө араң үлгүрдүм. Шалактап, өзүнө ээ боло албай, устунду кучактап кыйла отуруп калды, кыңшылаган үнүн баса албай. Бир өзүнө келип калганда, колтугунан сүйөп тургузуп, соруша кеттик. Кайбарым зиркилдеп катуу бойдон, дагы бирди урам дегенсип. Отура калып оозуна алып баштады. Ооба, менин чоң кайбарымын башы эле оозуна толуп калат экен. Тамагын чукулдатып, ушунчалык ырахат тартуулап жатты. Мен жөн гана чачтарын ажарлуу жүзүнөн артына кайрып туруп бердим. Моокуму кангыча соргулады. Кайбарымдан куюлган шилекейи саныман ылдый куюлуп кетиптир. Отурган жеринен шып көтөрдүм да, бурчта турган ящиктин үстүнө отургуздум. Астына, үстүмдөгү куртканы чечип салып бердим. Эки бутун эки жакка ачтым да, башын өзүмө тартып туруп, оозунан соруп:
– Даярсыңбы?, — десем, кумар толгон көздөрүн сүзүп, астыңкы эрдин тиштеген тейде башын тез-тез ийкегилеп жиберди. Кайбарым муздай түшкөн экен, анын ыпысык жан жерине киргенде сездим. Акырын ылдамдай иштей баштадым. Түшпөй турса, ыйлата урайын деп, белсенип алгам. Ар матырганым сайын эски ящик кыйчылдап, нервди көтөрөт. Ага карабай, ажарлуумун бир бутун өйдө көтөрүп алып, чаткаяк тарабы кыркылган кара колготкиси, андан ары карай аппак чурайы жыргал тартуулап, өзүм да ырахаттан балкый, тез-тез иштей бердим. Ажарлуум аянычтуу көздөрүн мага кадай, каштарын үч бурчтуу жыйыра, оозун чоң ачып алып кыңшылайт:
– Ай, ай, ай,….
А мен, эч токтогум келбейт. Ар тыкканым сайын “бырч-бырч” деп…
– Жаным, өлүп калам азыр! Сигип атып өлтүрөсүз азыр!, — деп атып, бириктирип алды эле, анысына да карабай сиге бердим. Айласы кеткен байкушум, оозун эки колу мн баса калып чыңырганча дагы сийип жиберди да, дагы титирек басып ящиктин үстүндө сулайды. Меники да келип калды эле, чыгарып туруп аппак санына чачырата төгүп салдым. Ажарлуум эсин жоготкон эмедей жаман ящиктин үстүндө, эки буту эки жакка тайрайып сулайып жатат. Бир бутун көтөрүп бир жак ыптасына оодарып койдум да, айланып баш жагына келип:
– Жакшы элесиңби?, — деп жүзүнө үңүлө бердим. Башын ийкеп, уяла күлүп көздөрүн жаба берди. Жыпар жыттуу моюндарынан, кулактарынан өпкүлөп жаттым, тойбой.
Ал күнү, жогорку айылда улак бар эле, ал жакка барып, кеч келдим. Атты жайланыштырып, үй жакка бастым. Назинин карааны көрүнбөйт. Бир жагына сылтый баскан Апал эже (кайненеси) жүрөт, тирилигин кылып. Мени көрө сала:
– Алиш балам, акеңдин жанына кирип отуруп тур. Тамак бир азда даяр болот, — деп күпөлөктөдү. Улак чаап эзилген жаным, сүйрөлө үйгө бастым. Салам айтып кирсем, Эркин аке кабагы салыңкы ойлонуп отуруптур. Тек гана башын ийкеп, отур дегендей колун жаңсап койду. Бир бөтөлкө аракты ачып, бирок ичпей мени күтүп отургандай. Эки рюмканы көрсөтүп:
– Куйчу, — деп кыска буюрду. Унчукпастан куя салдым экөөнө. Алда да, так көтөрүп, кызарган жүзүн жыйыра демин ичине тартып отуруп калды. Мен да көтөрдүм. Менин болгон оюм, Нази экөөбүздүн жытыбызды жыттап калбадыбы деп турду. Кантсе да, милицияда иштеген, кыраакы адам эмеспи.
Уландысы бар…
Окуя жазуу бөлүмү. ❤️Ушул кнопканы бас !
